Over het project
Het Wildernis Bestiarium kwam tot stand na het lezen van Mrs Noah’s Pockets, een prentenboek geschreven door Jackie Morris en geïllustreerd door James Mayhew.
In deze nieuwe interpretatie van het verhaal van Noahs ark, redt Mevrouw Noah de fabeldieren van de verdrinkingsdood. Terwijl haar man een grote ark bouwt als onderkomen voor de dieren, opdat zij de nakende overstroming zouden overleven, naait Mevrouw Noah een lange cape met ontelbaar veel zakken. In die zakken verstopt ze alle fabeldieren die haar man liever kwijt dan rijk is. Ze smokkelt hen mee aan boord van de ark, en redt zo de fantasie.
Met de hamvraag ‘wat zit er in de zakken van Mevrouw Noah’ trokken we doorheen Antwerpen naar scholen, zorginstellingen en woonzorgcentra. Ook organiseerden we verschillende ontmoetingsmomenten bij Sering in Borgerhout, waar we jong en oud dezelfde vraag stelden.
Deelnemers maakten als antwoord allen een wezen in klei, en beschilderden dit. Deze wezens kregen een naam, werden beschreven en gefotografeerd. Zo kwamen ze stap voor stap tot leven. Gaandeweg groeide deze bonte verzameling uit tot een heus rariteitenkabinet. Allen verzameld in dit archief wachten ze nu op hun eigen verhaal.
Het Wildernis Bestiarium is een langlopend project dat blijft evolueren. Dat kan je bijvoorbeeld zien aan de foto’s. In de beginfase probeerden we een leuke plek in de buurt van deelnemende organisaties te zoeken om de beeldjes te fotograferen, maar we stootten algauw op problemen. Zo was het bijvoorbeeld niet evident om met een klas jonge kinderen de verplaatsing te maken, en vaak sneuvelden er vele werken vooraleer ze gefotografeerd konden worden. Ook bleek de optie om in de natuur te gaan fotograferen de verbeelding niet per se te stimuleren, maar daar net afbreuk aan te doen: als in een beschrijving een wezen als gigantisch wordt omschreven, maar het staat in het gras en oogt niet veel groter dan de boterbloemen, klopt het geschetste plaatje natuurlijk niet. Uiteindelijk besloten we een fotobox te maken, een mobiele mini fotostudio met belichting, om alle werken in eenzelfde neutrale setting te kunnen fotograferen. Los van een realistisch kader komt de wereld van het fabeldier veel makkelijker tot leven.
Ook de keuze om te werken aan een boek of e-boek met nieuwe fabeldieren, veranderde gaandeweg in het idee een website te bouwen, toegankelijk voor iedereen en altijd aanvulbaar met nieuwe creaties. Zo evolueerde en groeide het concept gestaag, en met een bakfiets gevuld met klei, verf en een fotobox gingen we de hort op.
In de beslotenheid van kleine groepen, groeide het vertrouwen van de deelnemers in zichzelf en in elkaar. Mensen die niet wisten hoe te beginnen of twijfelden aan hun kunnen, motiveerden elkaar en uiteindelijk werd het plezier van het samen fantaseren en onderzoeken belangrijker dan te proberen een zo goed en mooi mogelijk beeldje te maken.
Het was een uitdaging om het grotere plaatje (dat nog maar enkel in onze hoofden bestond) over te brengen naar de deelnemers, maar cruciaal om de sfeer van enkele op zichzelf staande knutseluurtjes te overstijgen. Het besef dat ieders individuele bijdrage een groter geheel versterkt, en daardoor betekenis krijgt, werkte motiverend. Er ontstond een onuitgesproken gedeelde verantwoordelijkheid. Men werkte samen aan een bijzondere creatie, die weldra gedeeld zou worden met nog meer mensen. Het ging niet enkel om het maakmoment, er lag iets in de toekomst om naar uit te kijken. Iedere deelnemer werd medebouwer van een nieuwe wereld en lid van een groeiende, creatieve gemeenschap.
Vele handen realiseerden uiteindelijk Het Wildernis Bestiarium: een online rariteitenkabinet boordevol bronmateriaal voor het maken van nieuwe verhalen.
En zo zijn we aanbeland bij de volgende fase, gevat in een nieuwe vraag: ‘Wie kent het verhaal van één of meerdere fabeldieren?’