zonnehond

De zonnehond is een levend alternatief voor een medaille of een prijs ter erkenning.

Ze leven in de kern van de zon, en bewegen zich als goudkleurig kwik doorheen een gangenstelsel onder het oppervlak. Ze worden aangetrokken door mensen die zich belangeloos inzetten voor een betere wereld. Ze willen naar hen toe. Op het moment dat de zon de zee raakt rollen ze het water in en stollen tot hun definitieve vorm van zonnehond: een mengelmoes van een (zee)hond, vogel en zonnebloem. Tegen de tijd dat ze aan land kruipen zijn ze helemaal afgekoeld. Ze laten zich vervolgens meevoeren op maanlicht, (regen)wolken of zonnestralen (als ze pas bij het ochtendgloren land hebben bereikt) tot bij diegene die ze willen bedanken en willen eren.

Ze passen in een hand van een grote man of vrouw en wegen bijzonder licht. Ze hebben een lichaam dat wat lijkt op dat van een zeehond maar dan met blonde, oranjerode en gouden haren. Hun kop staat als een zonnebloem open naar de zon gericht. Tijdens donkere seizoenen laten ze hun kop hangen en verliezen ze hun glans. Ze zien er dan wat verlept uit maar eigenlijk zijn ze gewoon aan het rusten en wachten op de zon. Hun staart is een grote veer waarmee ze wapperen als ze gelukkig zijn (en dat zijn ze vrijwel altijd in wakkere toestand: ze houden namelijk zoveel van de mens waar ze bij terechtkomen dat ze zich onmogelijk slecht kunnen voelen).

Als hun mens komt te overlijden, ontbranden ze net als een feniks en keren zo als glinsterend stof terug naar de zon, waar ze weer opgenomen worden door de vloeibare goudkleurige massa. Hun staartveer blijft achter op de plek waar ze woonden op de aarde.

Mensen die het geluk hebben bezoek te krijgen van een Zonnehond zwijgen in alle talen over dit wezen: het is te mooi om waar te zijn en te gek voor woorden… niemand zou hen geloven. Deze bijdrage werd ons anoniem bezorgd.